საქმის ნომერი: 1/ბ-172-15
საქმეთა კატეგორიები: სისხლის სამართალი,
სასამართლო: თბილისის სააპელაციო სასამართლო
მოსამართლე: მზია ლომთათიძე,
გადაწყვეტილების სახე: განაჩენი
კანონიერი ძალა: არ გასაჩივრდა, შესულია კანონიერ ძალაში
მითითებული გადაწყვეტილებები:
მიმთითებელი გადაწყვეტილებები:
რეზიუმე: სასამართლომ განიხილა დაზარალებული სააქციო საზოგადოების წარმომადგენლის ინტერესების დამცველი ადვოკატის საჩივარი წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ დიდი ოდენობით თაღლითობის შესახებ, სადაც ძალაში დატოვა გამამართლებელი განაჩენი.
ციტირებისთვის: თბილისის სააპელაციო სასამართლო, განაჩენი, საქმე №1/ბ-172-15 (2015-04-21), www.temida.ge
საქმის № 1/ბ-172-15

განაჩენი
საქართველოს სახელით
       21 აპრილი, 2015 წელი
თბილისი
თბილისის სააპელაციო სასამართლო
სისხლის სამართლის საქმეთა პალატა
შემდეგი შემადგენლობით:
მოსამართლე:
მზია ლომთათიძე

ეკატერინე დიხამინჯიას, ეკატერინე ობოლაძის მდივნობით


სახელმწიფო ბრალმდებელ - გიგა ძნელაძის
ადვოკატების - რ. გ.-ს, კ. კ.-ს
გამართლებულ - ლ. ჭ.-ს
დაზარალებული მხარის წარმომადგენელის - ბ. ბ.-ს

მონაწილეობით,

დაზარალებული სს „ბ.-ს“ წარმომადგენლის ბ. ბ.-ს ინტერესების დამცველი ადვოკატის კ. კ.-ს სააპელაციო საჩივრის საფუძველზე ზეპირი მოსმენით განიხილა სისხლის სამართლის საქმე:
ლ. ჭ.-ს მიმართ - დაბადებულის XXXX წლის XX სექტემბერს, საქართველოს მოქალაქის, პირადი ნომერი NXXXXXXXXXXX, ნასამართლობის არ მქონეს, რეგისტრირებულის: ქ. თბილისი, გ.-ს მასივი, მე-X მ/რაიონი, კორპუსი NXX, ბინა NXXX-ში, დანაშაულისათვის რაც გათვალისწინებულია საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტითა და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით.



აღწერილობით-სამოტივაციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 05 იანვრის განაჩენით ლ. ჭ. ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტითა და ამავე მუხლის მესამე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებაში.
ლ. ჭ.-ს ბრალი ედებოდა მასზედ, რომ მან ჩაიდინა თაღლითობა, ესე იგი წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ, მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით დიდი ოდენობით სხვისი ნივთის მოტყუებით დაუფლება.
რაც გამოიხატა შემდეგში:
2007 წლის 27 ივნისს ქ.თბილისში ი.ჭ.-ს გამზირი №XX-ში დარეგისტრირდა ამხანაგობა ”პ. ი.”, რომლის დამფუძნებლები არიან შპს ”პ. პ.” (75%) და ამხანაგობა ”კ. XXXX” (25%). ამხანაგობა ”პ. ი.-ს” საკუთრებაში იყო 7321 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მდებარე ქ. თბილისში, ი.ჭ.-ს გამზირი №XX-ში, მასზე არსებული შენობა-ნაგებობებით.
2007 წლის 27 ივნისის, ამხანაგობა ”პ. ი.-ს” ერთობლივი საქმიანობის შესახებ სანოტარო აქტით, დამფუძნებელთა მიერ ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩეული იქნა დ. ბ., რომელიც აღნიშნული აქტის 4.5. პუნქტის თანახმად, ვალდებული იყო კეთილსინდისიერად და გულისხმიერებით გაძღოლოდა ამხანაგობის საქმიანობას.
2008 წლის ივლისში, ლ. ჭ.-მ შპს ”პ. პ.-ს” ერთ-ერთ დამფუძნებელთან დ. გ.-სთან, დირექტორთან თ. კ.-სთან და ამხანაგობა ”პ. ი.-ს” თავმჯდომარე დ. ბ.-სთან ერთად, განიზრახა თაღლითურად დაუფლებოდა ამხანაგობა ”პ. ი.-ს” წევრთა კუთვნილ დიდი ოდენობით ზემოაღნიშნულ უძრავ ქონებას, რომელიც ასევე ს/ს ”ბ.-ს” სასარგებლოდ იყო დატვირთული ყადაღით და ამ გზით, ამავდროულად გათავისუფლებულიყო ბანკის წინაშე არსებული ვალდებულებისაგან.
განზრახვის აღსრულების მიზნით ლ. ჭ.-მ, როგორც 2008 წლის 10 ნოემბერს კვიპროსში რეგისტრირებული ”პ. ჰ.-ს” წარმომადგენელმა, ვითომდა ინვესტიციების მოზიდვისა და შემდეგში მითითებულ მიწის ნაკვეთებზე მულტიფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის მშენებლობისათვის შესაბამისი ილუზიის შექმნისათვის, დ. გ.-სთან, თ. კ.-სთან და დ. ბ.-სთან შეთანხმებით, წარმოადგინა მისი უშუალო მონაწილეობით შედგენილი საინვესტიციო სამმხრივი ხელშეკრულება ამხანაგობა ”პ. ი.-ს”, შპს ”ს.-ს” (რეგისტრირებული ბრიტანეთის ვირჯინიის კუნძულები) და ”პ. ჰ.-ს” შორის, 2009 წლის 8 იანვრის სესხის ხელშეკრულება შპს ”პ. ჰ.-სა” და შპს ”ს.-ს” შორის და 2009 წლის 30 ივლისის იპოთეკის ხელშეკრულება შპს ”პ. ჰ.-სა” და ამხანაგობა ”პ. ი.-ს” შორის. აღნიშნული საინვესტიციო ხელშეკრულებით შპს ”პ. ჰ.-მა” ჭ.-ს გამზირი №XX-ში მულტიფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის ვითომდა აშენების მიზნით, იკისრა ვალდებულება სესხის სახით 20 000 000 აშშ დოლარი გადაეცა ”ს.-სათვის”. თავის მხრივ ”ს.” კისრულობდა ვალდებულებას სესხით მისაღები თანხით დაეფინანსებინა და ი. ჭ.-ს №XX-ში განეხორციელებინა მშენებლობა, ხოლო ამხანაგობა ”პ. ი.-მა” იკისრა ვალდბულება ”ს.-ს” სესხით უზრუნველყოფის მიზნით ”პ. ჰ.-ს” სასარგებლოდ იპოთეკით დაეტვირთა მის საკუთრებაში არსებული ჭ.-ს გამზირი №XX-ში მდებარე ქონება სრული მოცულობით, ასევე ვალდებული იყო აღნიშნულ მისამართზე მდებარე უძრავი ქონების 50% გადაეცა ”ს.-სთვის” საკუთრებაში, რის შემდეგაც ეს უკანასკნელი ვალდებული იყო სესხის სახით მიღებული თანხიდან პირველი ტრანშის სახით ამხანაგობა ”პ. ი.-სთვის’’ გადაერიცხა 7 000 000 აშშ დოლარი, რომლითაც ამხანაგობას უნდა შეესრულებინა საინვესტიციო ხელშეკრულებით ნაკისრი სხვა ვალდებულებები. ამხანაგობის მიერ აღნიშნული ვალდებულებების შეუსრულებლობის შემთხვევაში შპს ”პ. ჰ.-სთვის’’ სესხის დაბრუნების ვალდებულება ეკისრებოდა ამხანაგობას და ვალდებულების შესრულებაზე შპს ”პ. ჰ.-ს” წინაშე პასუხს აგებდა მთელი თავისი უძრავ-მოძრავი ქონებით.
ლ.ჭ.-მ, დ.გ.-მ, თ.კ.-მ და დ.ბ.-მ, მოქმედებდნენ რა დანაშაულებრივი განზრახვით, 2009 წლის 30 ივლისს გაფორმებულ იპოთეკის ხელშეკრულებაში ურთიერთშეთანხმებით ჩადეს პუნქტი, რომლის თანახმადაც მოვალის (ს.-ს) მიერ იპოთეკარის (პ. ჰ.-ს) წინაშე სესხის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში, იპოთეკის საგანზე საკუთრების უფლება პირდაპირი გადაცემის გზით გადაეცემოდა იპოთეკარს, რისთვისაც სავალდებულო იყო ”საქართველოს მუდმივმოქმედი არბიტრაჟისათვის’’ მიმართვა (მდებარე ქ.თბილისი, ტოვსტონოგოვის ქ.№13). ამ მიზნით ხელშეკრულებაში მე-4 მუხლის 4.2 პუნქტში სრულად უკანონოდ ჩაწერეს, რომ იპოთეკარი უფლებამოსილია მიმართოს მითითებულ მუდმივმოქმედ არბიტრაჟს შესაბამისი საარბიტრაჟო პრეტენზიით და ”ხელშეკრულებით ნაკისრი პირობების შეუსრულებლობის შემთხვევაში შპს ”პ. ი.-ს” უარი ეთქვა სადავოდ გაეხადა ნებისმიერი შეთანხმება ან სხვა სამართლებრივი აქტი, რომელიც დაკავშირებულია იპოთეკის საგნის იპოთეკარის საკუთრებაში გადასვლასთან და წარმოადგენს იპოთეკის საგანზე იპოთეკარის საკუთრების უფლების წარმოშობის, გადასვლის, დადასტურების და ა. შ. პირდაპირ ან არაპირდაპირ საფუძველს, რაც აშკარად ეწინააღმდეგებოდა სამოქალაქო, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსებით და ”კერძო არბიტრაჟის შესახებ” კანონით განსაზღვრულ და დადგენილ მოთხოვნებს და პირდაპირ ზღუდავს მხარეს გაასაჩივროს არბიტრაჟის გადაწყვეტილება სხვა არბიტრაჟში ან სასამართლოში. ამ პუნქტით ფაქტიურად არბიტრაჟი გამოდიოდა არა დავების განმხილველ ორგანოდ, არამედ მხოლოდ ფაქტის დამადასტურებელ ფუნქციას კისრულობდა.
აღნიშნული ხელშეკრულებების გაფორმებით ჯგუფის წევრებმა შექმნეს ქ. თბილისში ი.ჭ.-ს გამზირი №XX-ში მდებარე მიწის ნაკვეთებისა და მასზედ არსებული შენობა-ნაგებობების თაღლითური გზით დაუფლების წინაპირობა, რადგან მათთვის თავიდანვე იყო ცნობილი, რომ 2009 წლის 30 ივლისს გაფორმებული იპოთეკის ხელშეკრულებით ამხანაგობა ვერ შეასრულებდა ნაკისრ ვალდებულებას, იგი ვერ უზრუნველყოფდა მისი მხრიდან ”ს.-სთვის’’ იპოთეკით დატვირთული მიწის ნაკვეთების 50%-ის გადაცემას, ვინაიდან აღნიშნული მიწის ნაკვეთზე მიდიოდა დავა ”ბ.-სა” და შპს ”პ. პ.-ს” შორის. რის გამოც 2009 წლის 25 მაისს ყადაღა დაედო შპს ”პ. პ.-ს” 75%-იან წილს ამხანაგობა ”პ. ი.-ში”, ხოლო 2009 წლის 18 აგვისტოს სასამართლოს გადაწყვეტილებით აეკრძალა იმავე 7 321 კვ.მ მიწის ნაკვეთის, მდებარე ქ.თბილისში, ი.ჭ.-ს გამზირი №XX-ში, მასზე არსებული შენობა-ნაგებობებით გასხვისება.
ვინაიდან ხელშეკრულებები გაფორმებიდანვე მიზნად ისახავდა ფიქტიურად, ვითომდა ინვესტიციების მოზიდვას და მხარეები თავიდანვე არ იყვნენ დაინტერესებული ვალდებულებების შესრულებით, რომელიც შემდგომში არც იქნა შესრულებული, 2009 წლის 27 აგვისტოს წინასწარ შემუშავებული დანაშაულებრივი გეგმის თანახმად, ”პ. ჰ.-ის” წარმომადგენელმა ლ.ჭ.-მ საარბიტრაჟო პრეტენზიით მიმართა საქართველოს მუდმივმოქმედ არბიტრაჟს (ამ არბიტრაჟის იურიდიული მისამართი და ”პ. ჰ.-ს” წარმომადგენლობის ფაქტობრივი ადგილსამყოფელი საეჭვოდ ემთხვევა ერთმანეთს: თბილისი, ტოსტონოგოვის ქ.№13) ამხანაგობა ”პ. ი.-ს” მიმართ და მოითხოვა იპოთეკის საგანზე შპს ”პ. ჰ-ს” საკუთრების უფლების გადასვლის დადასტურება, რაც 2009 წლის 1 ოქტომბერს დავის განმხილველმა არბიტრაჟის თავმჯდომარემ ლ. კ.-მ დაადასტურა და ქ. თბილისში ი. ჭ.-ს გამზირ №XX-ში მდებარე 7321 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების გადასვლა მოახდინა ამხანაგობა ”პ. ი.-დან” – ”პ. ჰ.-ზე” რამაც შემდგომში ასახვა ჰპოვა საჯარო რეესტრში. ამასთან, არბიტრაჟის თავმჯდომარემ ლ. კ.-მ უხეშად გადაამეტა სამსახურეობრივ უფლებამოსილებას და არსებული კანონმდებლობის დარღვევით და გარდა იმისა, რომ განხილვა და გადაწყვეტილების მიღება მოახდინა არასრულყოფილი დოკუმენტაციის საფუძველზე, სხვა დარღვევებთან ერთად უკანონოდ შეზღუდა მხარე გასაჩივრების უფლების გამოყენებისაგან და გადაწყვეტილებაში მის დაუყოვნებლივ აღსრულებაზე გარდა მხარეებისა, ფაქტიურად საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოსაც მიუთითა, რისი უფლებაც მას არ ჰქონდა. ამავდროულად ლ. კ.-მ ამ უკანონო გადაწყვეტილებით ფაქტიურად უხეშად დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 300-ე მუხლის მეორე ნაწილის იმპერატიული მოთხოვნაც, რომლის თანახმად ”იპოთეკით დატვირთული უძრავი ნივთი შეიძლება გადავიდეს კრედიტორის საკუთრებაში, თუ კრედიტორი და მოვალე ამის თაობაზე ერთობლივი განცხადებით მიმართავენ საჯარო რეესტრს”, რასაც ადგილი არ ჰქონია. ფაქტიურად აღნიშნული დანაშაულებრივი მაქინაციების გზით ჯგუფის წევრები - ლ. ჭ., დ. ბ., გ. გ. და თ. კ. თაღლითურად დაეუფლნენ ამხანაგობა ”პ. ი.-ს” კუთვნილ დიდი ოდენობით ქონებას - 7 321 კვ.მ. მიწის ნაკვეთს, შენობა-ნაგებობებით, რითაც მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენეს ამხანაგობის წევრებს და გარდა ამისა უხეშად შელახეს ”ბ.-ს” უფლებები, რომლის მოთხოვნის საფუძველზეც ამხანაგობა ”პ. ი.-ს” გადაწყვეტილებით აკრძალული ჰქონდა 7 321 კვ.მ მიწის ნაკვეთის, შენობა-ნაგებობით გასხვისება.

განაჩენი სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დაზარალებული მხარის სს „ბ.-ს“ წარმომადგენელმა ბ. ბ.-მა და მისი ინტერესების დამცველმა ადვოკატმა კ. კ.-მ.
აპელანტმა, წარმოდგენილი სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 05 იანვრის განაჩენის გაუქმება და გამართლებულ ლ. ჭ.-ს დამნაშავედ ცნობა საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტითა და ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით.
აპელანტი წარმოდგენილ სააპელაციო საჩივარში განმარტავს, რომ გამართლებულ ლ. ჭ.-ს მიერ დანაშულებრივი ქმედების ჩადენა დასტურდება პირველი ინსტანციის სასამართლოში გამოკვლეულ მტკიცებულებათა ერთობლიობით, კერძოდ, იგი უთითებს სს „ბ.-ს წარმომადგენლის ბ. ბ.-ს მიერ მიცემულ ჩვენებაზე, სადაც ის განმარტავს, რომ უძრავი ქონების, ამხანაგობა „პ. ი.-ს“ საკუთრებიდან შპს „პ. ჰ.-ს“ საკუთრებაში გადასვლის შესახებ, ბანკისთვის ცნობილი გახდა ლ. ჭ.-საგან 2009 წლის 5 ოქტომბერს. მისი განმარტებით ასევე დგინდება, რომ აღნიშნული ფაქტის შემდეგ მან მოიძია მასალები, რომლის შედეგადაც ცნობილი გახდა, რომ შპს „პ. ჰ.-ს“, შპს „ს.-ს“ და შპს „პ. ი.-ს“ შორის გაფორმდა სამმაგი ხელშეკრულება. აპელანტი ასევე უთითებს მოწმე ლ. კ.-ს ჩვენებებზე, რომლის თანახმადაც ის განმარტავს, რომ მან გადაამეტა სამსახურებრივ უფლებამოსილებას და საქმის საარბიტრაჟო განხილვა და გადაწყვეტა განახორციელა არასრულყოფილი დოკუმენტების საფუძველზე. შესაბამისად აპელანტს მიაჩნია, რომ აღნიშნული დანაშაულებრივი ქმედებით, დ. გ., დ.ბ., თ.კ. და ლ.ჭ. მოტყუებით დაეუფლნენ ამხანაგობა პ. ი.-ს კუთვნილ დიდი ოდენობით ქონებას - 7321 კვ.მ. მიწის ნაკვეთს მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობით, რითაც მიაყენეს დიდი ოდენობის ზიანი ამხანაგობის წევრებს და სს „ბ.-ს“ უფლებები შელახეს. აღნიშნულის დამადასტურებელ გარემოებად აპელანტი უთითებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის გადაწყევტილებას, თბილის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 2 მარტის განაჩენს, რომლის მიხედვითაც დ. ბ.-მ, დ. გ.-მ, თ. კ.-მ და ლ. კ.-მ სრულა ცნეს თავი დამნაშავედ. მართალია მათ ლ. ჭ.-ს მიმართ საქმის განხილვისას საეჭვოდ გახადეს აღნიშნული განაჩენი და აჩვენეს, რომ გამოძიების მხრიდან მათ მიმართ ხორციელდებოდა ფსიქოლოგიური ზეწოლა და აღნიშნულზე დაწყებულია გამოძიება, თუმცა არავის მიმართ სისხლისსამართლებრივი დევნა არ მიმდინარეობს. შესაბამისად, აპელანტს მიაჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 2 მარტის გამამტყუნებელი განაჩენით, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები წარმოადგენს პრეიუდუციას და ადასტურებს ლ. ჭ.-ს მიერ დანაშულის ჩდენას. აპელანტი ასევე განმარტავს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ თავის განაჩენში, სსსკ-ის 113-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძვლზე, უარყო პრეიუდიციულად დადგენილი ფაქტი, მაგრამ არავითარი არგუმენტი არ მოიყვანა საამისოდ.
ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, აპელანტი ითხოვს პირველი ინსტანციის სასამართლოს გამამართლებელი განაჩენის გაუქმებას და ლ. ჭ.-ს დამნაშავედ ცნობას. ხოლო, მისი სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების შემთხვევაში აპელანტი გამოხატავს თანხმობას, რომ ლ. ჭ.-ს მიმართ გამოყენებულ იქნას 2012 წლის 28 დეკემბრის საქართველოს კანონი „ამნისტიის შესახებ“.
სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას, დაზარალებული მხარის სს „ბ.-ს“ წარმომადგენელმა ბ. ბ.-მა და მისი ინტერესების დამცველმა ადვოკატმა კ. კ.-მ მხარი დაუჭირეს სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას.
გამართლებულმა ლ. ჭ.-მ და მისი ინტერესების დამცველმა ადვოკატმა რ. გ.-მ მხარი არ დაუჭირეს სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას, მოითხოვეს პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენის უცვლელად დატოვება და დაზარალებულად ცნობის შესახებ 2009 წლის 12 დეკემბრის დადგენილების გაუქმება.
სასამართლომ შეისწავლა საქმეში არსებული მასალები და თვლის, რომ სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

პალატა იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრებას, რომ ბრალდების მხარეს არ წარმოუდგენია ერთმანეთთან შეთანხმებული, აშკარა და დამაჯერებელი მტკიცებულებები, რაც დაადასტურებდა ლ. ჭ.-ს მიერ წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ დიდი ოდენობით ფულადი თანხის მართლსაწინააღმდეგო მისაკუთრების მიზნით მოტყუებით დაუფლების ფაქტს.

აპელანტი აღნიშნავს, რომ ლ. ჭ.-ს მიერ დანაშაულებრივი ქმედების ჩადენა დასტურდება პირველი ინსტანციის სასამართლოში გამოკვლეულ მტკიცებულებათა ერთობლიობით და უთითებს სს „ბ.-ს წარმომადგენლის ბ. ბ.-ს, მოწმე ლ. კ.-ს ჩვენებებზე და კანონიერ ძალაში შესული თბილის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის მიერ 2012 წლის 2 მარტს გამოტანილ განაჩენზე.
აღნიშნულთან დაკავშრებით პალატას განმარტავს, რომ ბრალდების მხარის მიერ სასამართლოში წარმოდგენილი არ ყოფილა საჭირო მტკიცებულებათა ერთობლიობა, რომელიც ობიექტურ პირს დაარწმუნებდა, რომ ლ. ჭ. იმყოფებოდა დანაშაულებრივ კავშირში დ. გ.-სთან, დ. ბ.-სთან და თ. კ.-სთან. მართალია, აპელანტი აღნიშნულის დასადასტურებლად იყენებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 02 მარტის განაჩენს და აღნიშნავს, რომ აღნიშნული განაჩენით პრეიუდიციულად იქნა დადასტურებულ ლ. ჭ.-ს დანაშაულებრივ კავშირში ყოფნის ფაქტი დ. გ.-სთან, დ. ბ.-სთან და თ. კ.-სთან. თუმცა პალატა არ იზიარებს აპელანტის პოზიციას და განმარტავს, რომ ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის თანახმად, ყოველი ადამიანი აღჭურვილია საქმის სამართლიანი განხილვის უფლებით. ადამიანის ამ ფუნდამენტური უფლების არსი თავის თავში გულისხმობს პირის მსჯავრდებას უტყუარი და გონივრულ ეჭვს მიღმა არსებული საკმარისი მტკიცებულებების საფუძველზე.
დ. გ.-სთან, დ. ბ.-სთან და თ. კ.-სთან ლ. ჭ.-ს დანაშაულებრივი კავშირის დასადგენად საკმარის მტკიცებულებად ვერ ჩაითვლება თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 2 მარტის განაჩენი, რომლითაც მოხდა დ. გ.-ს, დ. ბ.-ს, თ. კ.-ს და ლ. კ.-ს მსჯავრდება. აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით მნიშვნელოვანია ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული გადაწყვეტილებები. კერძოდ, ევროსასამართლოს განმარტებით, თანაბრალდებულების მიერ ბრალის აღიარების კონტექსტში კონვენციის მე-6 მუხლის გარანტიები დაცულად ჩაითვლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი ასეთი ბრალის აღიარება სასამართლოს მიერ დაშვებულია მხოლოდ იმ პირის მიერ დანაშაულის ჩადენის დასადგენად, რომელიც აღიარებს ბრალს და არა სხვა ბრალდებული პირის მიერ დანაშაულის ჩადენის დასადგენად. ეროვნულმა მოსამართლემ ცალსახად უნდა აღნიშნოს, რომ თანაბრალდებულის მიერ ბრალის აღიარება არ ამტკიცებს მეორე ბრალდებულის კავშირს დანაშაულთან (იხ.: Karpenko v. Russia, განაცხადი no. 5605/04, 2012 წლის 13 მარტის გადაწყვეტილება, პუნქტი 66; Vladimir Romanov v. Russia, განაცხადი no. 41461/02, 2008 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილება). ამ განმარტებიდან გამომდინარე, ცალსახაა, რომ საქმეში უნდა არსებობდეს სხვა მტკიცებულებების ერთობლიობაც, რომელიც დაადასტურებდა კონკრეტული პირის მიერ დანაშაულის ჩადენას.
ამასთანავე, პალატა მხედველობაში იღებს, რომ სსსკ-ის 113-ე მუხლი მე-2 ნაწილის თანახმად, სხვა სისხლის ან სამოქალაქო საქმეზე კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს განაჩენით ან გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება სავალდებულოა სასამართლოსთვის, თუ პროცესის არცერთი მონაწილე საეჭვოდ არ ხდის ამ განაჩენის ან გადაწყვეტილების კანონიერებას, კონკრეტულ შემთხვევაში კი გამართლებული ლ. ჭ. სადავოდ ხდის აღნიშნულს, შესაბამისად თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 02 მარტის განაჩენით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება სასამართლოსთვის სავალდებულო აღარ იყო. აღნიშნულის შეფასება უნდა მოხდეს საქმეში არსებულ სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში.
ასევე გასათვალისწინებელია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაკითხულმა მოწმეებმა: დ. გ.-მ, თ. კ.-მ და დ. ბ.-მ განმარტეს, რომ მათ ლ. ჭ.-სთან ერთად თაღლითობის განზრახვა არ ჰქონიათ და გამოძიებაში მათზე განხორციელებული ზეწოლის შედეგად აღიარეს ბრალდება. დ. ბ.-მ ასევე აღნიშნა, რომ სწორედ სს ,,ბ.-ს’’ სურდა მათი კუთვნილი მიწის ნაკვეთის მისაკუთრება. მან დაადასტურა ის ფაქტი, რომ თბილისში, ჭ.-ს გამზირის №XX-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი იპოთეკით დატვირთული არ იყო იმ დროს, როდესაც იგი შპს „პ. ჰ.-ს“ საკუთრებაში გადავიდა. თ. კ.-ს ჩვენებებით კი დადგენილია, რომ ლ. ჭ. იყო „პ. ჰ.-ს“ წარმომადგენელი, რომლის მეშვეობითაც ახორციელებდნენ დაკავშირებას. ამასთან, ამხანაგობა „კ. XXXX-ის“ წევრებისათვის ცნობილი იყო ყველა იმ ხელშეკრულების და მოლაპარაკების თაობაზე, რასაც ისინი აწარმოებდნენ შპს „პ. ჰ.-თან“. აღნიშნული დაადასტურა დაზარალებულმა მ. ჯ.-ც და განმარტა, რომ მათთვის ცნობილი იყო, რომ ,,პ. ჰ.’’ იყო კომპანია, რომელიც ანხორციელებდა პროექტს და მათთვის უნდა გადაეცა შენობა დასრულებულ მდგომარეობაში, მშენებლობა კი უნდა წარემართა ,,პ. ი.-ს’’.
საქართველოს სსკ-ის 180-ე მუხლის თანახმად, იმისათვის რომ ქმედება თაღლითობად დაკვალიფიცირდეს, აუცილებელია პირს გააჩნდეს სხვისი ქონების მართლსაწინააღმდეგოდ მისაკუთრების განზრახვა, ხოლო მისაკუთრება უნდა განხორციელდეს მოტყუებით. განსახილველ შემთხვევაში, დადასტურებულია, რომ საქმეში დაზარალებულად ცნობილი პირები ი. გ., მ. ჯ., ლ. კ. აცხადებენ, რომ მათ ლ. ჭ.-ს ქმედებით არანაირი ზიანი არ მისდგომიათ და თავს დაზარალებულებად არ ცნობენ.
რაც შეეხება ,,ბ.-ს’’, პალატას მიაჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში გამოკვლეული მტკიცებულებებით არ დადასტურდა, რომ ლ. ჭ.-მ მართლსაწინააღმდეგოდ, მოტყუებით, ნდობის ბოროტად გამოყენებით, მიისაკუთრა სს ,,ბ.-ს’’ კუთვნილი რაიმე ნივთი ან ქონებრივი უფლება, მითუფრო რომ რაიმე ამკრძალავი გადაწყვეტილება სს ,,ბ.-ს’’ სასარგებლოდ, ქონების გადაცემის მომენტში, არ არსებობდა. ასევე არ დასტურდება, ლ. ჭ.-ს მიერ ისეთი ქმედების განხორცილება, რომელიც მიმართული იქნებოდა სს ,,ბ.-ს’’ წინააღმდეგ. შესაბამისად პალატას მიაჩნია, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდება, რომ ,,ბ.-ს’’ ლ. ჭ.-ს ქმედებით მიადგა რაიმე სახის ზიანი.
რაც შეეხება გამართლებულ ლ. ჭ.-ს და მისი დამცველის მოთხოვნას სსსკ-ის 68-ე მუხლის (1998 წლის 20 თებერვლის რედაქცია) საფუძველზე სს „ბ.-ს’’ დაზარალებულად ცნობის შესახებ დადგენილების გაუქმების თაობაზე, აღნიშნულთან დაკავშირებით პალატა განმარტავს, პირველი ინსტანციის სასამართლომ განაჩენით დაადგინა, რომ სს „ბ.-ს“ ლ. ჭ.-ს ქმედების შედეგად არანაირი ზიანი არ მისდგომია, თუმცა არ უმსჯელია დაზარალებულად ცნობის შესახებ დადგენილების გაუქმების თაობაზე. სსსკ-ის 522-ე მუხლის თანახმად სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვის საფუძველია საჩივარი, კონკრეტულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლო საქმეს იხილავს დაზარალებული მხარის სააპელაციო საჩივრის საფუძველზე, ხოლო პირველი ინსტანციის სასამართლოს განაჩენი დაცვის მხარის მიერ არ გასაჩივრებულა. ამასთანავე, ის ფაქტი, რომ სასამართლომ განაჩენით დადგენილად ცნო, რომ სს ,,ბ.-ს’’ ზიანი არ მისდგომია, თავისთავად არ ნიშნავს დაზარალებულად ცნობის დადგენილების გაუქმებას.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა თვლის, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გამამართლებელი განაჩენის გაუქმების და გამამატყუნებელი განაჩენის დადგენის საფუძველი არ არსებობს, შესაბამისად დაზარალებული სს „ბ.-ს“ წარმომადგენლის ბ. ბ.-ს ინტერესების დამცველი ადვოკატის კ. კ.-ს სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

სარეზოლუციო ნაწილი:

პალატამ იხელმძღვანელა რა საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 453-ე მუხლითა და 536-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტით

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

დაზარალებული სს „ბ.-ს“ წარმომადგენლის ბ. ბ.-ს ინტერესების დამცველი ადვოკატის კ. კ.-ს სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდეს.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 05 იანვრის განაჩენი დარჩეს უცვლელი.

ლ. ჭ. ცნობილ იქნას უდანაშაულოდ და გამართლდეს საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მეორე ნაწილის ”ა” ქვეპუნქტითა და ამავე მუხლის მესამე ნაწილის ”ბ” ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებაში.
ლ. ჭ.-ს მიმართ შეფარდებული აღკვეთის ღონისძიება - გირაო გაუქმებულია.
საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ, გაუქმდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 28 თებერვლის დადგენილებით დადებული ყადაღა, რომლითაც ყადაღა დაედო ლ. ჭ.-ს მიმართ შეფარდებული აღკვეთის ღონისძიების - გირაოს სახით განსაზღვრული შესატანი თანხის კერძოდ, 5000 (ხუთი ათასი) ლარის ნაცვლად თ. ჭ.-ს საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას (ზონა XX, სექტორი XX, კვარტალი XX, ნაკვეთი XXX/XXX) მდებარე თბილისში, სოფელი დ. ”ნ.”, დაზუსტებული ფართი 750.00 კვადრატული მეტრი.
ნივთიერი მტკიცებულება:
შპს ”პ. ჰ.-ს” კუთვნილი ერთი ცალი ე. წ. ნოუთბუქი, წარწერით ”SONY VAIO”, საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ, დაუბრუნდეს მის კანონიერ მფლობელს (ან მისი ნდობით აღჭურვილ პირს)
გამართლებულის უფლებაა აუნაზღაურდეს მიყენებული ქონებრივი და მორალური ზიანი.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განაჩენი გამოცხადებისთანავე შევიდეს კანონიერ ძალაში.
განაჩენი შეიძლება გასაჩივრდეს საკასაციო წესით მისი გამოტანიდან ერთი თვის ვადაში საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატაში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მეშვეობით.